Przejdź do głównej zawartości

Rozwój techniki a identyfikacja osoby na odległość

Daktyloskopia pozwala na ustalenie tożsamości osoby za pomocą identyfikacji wzorów linii papilarnych niezależnie od danych personalnych osoby, od której pochodzą. Linie papilarne powstają już w okresie życia płodowego i pozostają niezmienne do chwili zniszczenia ich przez pośmiertny proces gnilny. Identyfikacja osoby za pomocą linii papilarnych ma wieloletnią historię, natomiast identyfikacja daktyloskopijna na odległość swój intensywny rozwój datuje w ostatnim półwieczu.

Dawniej przez dziesiątki lat odbitki linii papilarnych wykonane na specjalnych drukach przesyłano za pomocą poczty służbowej do centralnej registratury, jednakże zbyt wiele czasu upływało od momentu zapytania do otrzymania odpowiedzi, która przychodziła często już po zwolnieniu zatrzymanego, więc wywiad taki nie spełniał swoich zadań.

Po drugiej wojnie światowej, rozwój telefonii wprowadził rewolucję w wywiadzie daktyloskopijnym. Aby specjalista mógł sprawdzić odbitki linii papilarnych pobrane od osoby żywej lub zwłok z kartami daktyloskopijnymi znajdującymi się w zbiorach registratury, musiał przygotować specjalną formułę daktyloskopijną. Z tak przygotowaną formułą pracownik registratury mógł zawęzić poszukiwania w kartotece do kilku kart. Następnie w rozmowie telefonicznej porównywano cechy indywidualne jednej wybranej odbitki palca, aż do znalezienia karty lub wykluczenia faktu rejestracji. 
 
W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku nastąpił intensywny rozwój teleinformatyki. Powszechna dostępność urządzeń telefax, przesyłających na odległość obraz w znacznym stopniu przyśpieszyła możliwość identyfikacji osoby na odległość. Pracownik w registraturze dostawał kartę daktyloskopijną chwilę po pobraniu odbitek od osoby żywej lub zwłok.

Lata dwutysięczne to istna rewolucja w daktyloskopii. Powstały systemy, do których odbitki linii papilarnych wprowadzane są za pomocą skanerów. Obrazy takie są specjalnie kodowane i te wartości system na bieżąco porównuje. Oprócz urządzeń stacjonarnych, które służą do wprowadzania odbitek linii papilarnych oraz śladów daktyloskopijnych, wraz z rozwojem teleinformatyki powstały urządzenia przenośne, które służą do szybkiej identyfikacji osoby.

Pracując dwadzieścia pięć lat jako technik kryminalistyki miałem okazję poznać te wszystkie metody daktyloskopii na odległość i doceniam to, co niesie ze sobą rozwój w tej dziedzinie wiedzy.

Dziś każdy wie o niepowtarzalności i niezmienności linii papilarnych, większość zetknęła się z czytnikiem linii papilarnych w urzędzie, banku czy też w osobistym komputerze lub telefonie.
 
asp. sztab. Krzysztof Gajowski
Technik Kryminalistyki WTK KMP Wrocław

Popularne posty z tego bloga

SPECJALISTYCZNA LITERATURA

„Strażak. Życie w ciągłej akcji”, to książka mł. kpt. w st. spocz. mgr. Waldemara Prussa. Oficer Państwowej Straży Pożarnej i zarazem ratownik medyczny, uhonorowany brązową odznaką „Zasłużony dla ochrony przeciwpożarowej” jest redaktorem naczelnym portalu dla strażaków Strażacki.pl oraz autorem kilkunastu artykułów poświęconych ratownictwu, opublikowanych w magazynie branżowym „W Akcji”. Współautor książki „Wciągarki w działaniach straży pożarnych” (wydanej przez Szkołę Podoficerską Państwowej Straży Pożarnej w Bydgoszczy), autor skryptu „Zastosowanie kamer termowizyjnych w działaniach ratowniczych”, a także współautor skryptu „Taktyka gaszenia pożarów obszarów leśnych na terenach zamkniętych” (wydanego przez Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych im. S. Czarnieckiego). Mł. kpt. w st. spocz. Waldemar Pruss występuje często jako gość w programach telewizyjnych, gdzie dzieli się swoją szeroką wiedzą i doświadczeniem m.in. z zakresu pożarnictwa oraz ratownictwa medycznego.  Fot. ze zbioru...
czytaj więcej

KOORDYNACJA DZIAŁAŃ POLICJI I STRAŻY POŻARNEJ

Z mł. kpt. w st. spocz. mgr. Waldemarem Prussem, strażakiem, ratownikiem medycznym, psychotraumatologiem i dydaktykiem rozmawia red. Sara Stanisz-Szachnowska - Jakie były główne etapy Pana służby w Straży Pożarnej? - Służbę w Szkole Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu rozpocząłem w 2004 roku jako kadet Studium Dziennego. W 2006 roku zostałem Technikiem pożarnictwa i objąłem funkcję Dowódcy zastępu Komendy Powiatowej PSP Chodzież. Później pełniłem służbę w Komendzie Miejskiej PSP Poznań, będąc Starszym ratownikiem i Dowódcą zastępu, a następnie w SA PSP Poznań w Wydziale Działań Ratowniczo-Gaśniczych (Dowódca sekcji i Specjalista) oraz w Wydziale Kształcenia (Instruktor i Starszy instruktor). Przez cały ten okres podejmowałem liczne działania w akcjach ratowniczo-gaśniczych jako strażak ratownik lub jako kierujący działaniem ratowniczym. Uczestniczyłem również w wielu ćwiczeniach i manewrach. Ponadto brałem udział w krajowych i zagranicznych szkoleniach, konferencjach i wa...
czytaj więcej

O KOSMOSIE Z DR. INŻ. SŁAWOSZEM UZNAŃSKIM-WIŚNIEWSKIM

12 listopada br. gościł we Wrocławiu dr inż. Sławosz Uznański-Wiśniewski. Jego wizyta odbyła się w ramach ogólnopolskiej trasy technologiczno-naukowej „IGNIS - Polska sięga gwiazd”, która zorganizowana została przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Polską Agencję Kosmiczną, przy współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną.  Spotkanie z astronautą projektowym European Space Agency (ESA) miało miejsce na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich. Tematyka obejmowała aspekty związane z charakterem uczelni, bo jak stwierdził Sławosz Uznański-Wiśniewski: „(…) Każdy wykład dotyka innej części misji. Zawsze jest część albo technologiczna, albo naukowa, albo medyczna, albo organizacyjna, w jaki sposób wykonywane są misje kosmiczne.”.  Tego samego dnia, po panelowej transmisji części akademickiej i edukacyjnej, dr inż. Uznański-Wiśniewski spotkał się także z entuzjastami problematyki astronomicznej na Uniwersyt...
czytaj więcej